چه سخت است زندگی . . . 

آن هنگام که احساس کنیم زیر این آسمان کبود کسی نیست    

     که ما را دوست داشته باشد . . .      

عشق نمی پرسه که تو کی هستی،

 فقط میگه: تو مال من هستی

 عشق نمی پرسه اهل کجایی،

فقط میگه: تو قلب من هستی

 عشق نمی پرسه تو چی کار میکنی،

 فقط میگه: باعث میشی قلب من به تپش بیفته

عشق نمی پرسه چرا دور هستی،

 فقط میگه: همیشه با من هستی

عشق نمی پرسه دوستم داری ،

فقط میگه: دوستت دارم

دیدی غزلی سرود

عاشق شده بود . . .

انگار خودش نبود

عاشق شده بود . . .

افتاد و شکست زیر باران پوسید

آدم که نکشته بود

عاشق شده بود . . .

من نه عاشق بودم

و نه محتاج نگاهی كه بلغزد بر من

 من خودم بودم و یك حس غریب

كه به صد عشق و هوس می ارزید

من خودم بودم و دستی كه صداقت می كاشت

گر چه در حسرت گندم پوسید

 من خودم بودم و هر پنجره ای

كه به سرسبزترین نقطه بودن ...

وا بود

 و خدا می داند

 بی كسی از ته دلبستگیم پیدا بود

 من نه عاشق بودم

و نه دلداده به گیسوی بلند

و نه آلوده به افكار پلید

 من به دنبال نگاهی بودم

 كه مرا از پس دیوانگیم می فهمید . . .

زندگی می گذرد چه باشی چه نباشی . . .

خوب و بد هر چه بود گذشت

خاطراتی ماند و سوالاتی بی جواب . . .

منتظر ماندم و نیامدی

و

در بودنت تردید کردم

برگ هاي پاييزي رو زير پاهات له نکن چون همون ها يه روزي بهت نفس ميدن. . .

 عشق آن نيست که يک دل به صد يار دهيد  . . .

عشق آن است که صد دل به يک يار دهيد . . .

دنيا را بد ساخته اند . . .

كسي را كه دوست داري تورادوست نمي دارد.

 كسي كه تورا دوست دارد  تو دوستش نمي داري

 اما

 كسي كه تو دوستش داري و او هم تو را دوست دارد

 به رسم و آئين هرگز به هم نمي رسید و اين رنج است.

زندگي يعني اين . . . 

دوستت ندارم و دوستت دارم

کلام، بالي ست از سکوت،
و آتش را نيمه ای ست از سرما.

دوستت دارم برای آنکه دوست داشتنت را آغاز کنم،

تا بي کرانگي را از سر گيرم،
و هرگز از دوست داشتنت باز نايستم:
چنين است که من هنوز دوستت نمي دارم.

دوستت دارم و دوستت ندارم آن چنان که گويي

کليدهای نيک بختي و سرنوشتي نامعلوم،
در دست های من باشد.

برای آنکه دوستت بدارم، عشقم را دو زندگاني هست،

چنين است که دوستت دارم در آن دم که دوستت ندارم
و

دوستت دارم به آن هنگام که دوستت دارم . . .

من دلم می خواهد

 خانه ای داشته باشم پر دوست

بر درش برگ گلی می کوبم

روی آن  با قلم سبز بهار

مینویسم:

خانه دوستی ما اینجاست

تا که سهراب نپرسد دیکر

خانه دوست کجاست . . .