چه کسي تيشه بر اين شاخه ي افتاده زمين مي کوبد؟

اين تبر مال تو نيست؟

دستها آن تو نيست ؟

تو چه محکم و چه کاري و چه با عشق و علاقه !

به من شاخه ي افتاده ي خشکيده تبر مي کوبي!

آي آرام بزن مي شکند عمق سکوت !

واي آرام بزن تا نکنم آه تو را

جمع کن هر چه شکستي دل من !

هيزم خوبي شد

آتشي بردل من زن که ببيني عشق هم مي سوزد !

آخر خط زندگي اين نفساي آخره

وقتي دارم با هر نفس از اين زمونه سير مي شم

وقتي با يه زخم زبون از اين و اون دلگير ميشم

اين آخر راهه ديگه بايد که تنها بميرم

تنها تو اوج بي کسي تو غربت آروم بگيرم

 
بايد برم بايد برم بايد که بي تو بپرم

آخ که چه سنگين مي زنه اين نفساي آخرم

سکوت من نشونه ي رضايتم نيست ميدوني

گلايه هامو ميتوني از توي چشمام بخوني

بگو آخه جرمم چيه که بايد اينجور بسوزم

 
هيچي نگم داد نزنم لبامو روهم بدوزم

در به در غزل فروش منم که گيتار ميزنم

با هرنگاه به عکست انگار من خودمو دار مي زنم

نفرين به عشق به عاشقي نفرين به بخت و سر نوشت

به اون نگاه که عشقتو تو سرنوشت من نوشت

نفرين به من نفرين به تو نفرين به عشق من و تو

به ساده بودن من و به اون دل سياه تو

نفرين به عشق به عاشقي نفرين به بخت و سر نوشت

به اون نگاه که عشقتو تو سرنوشت من نوشت

نفرين به من نفرين به تو نفرين به عشق من و تو

اگر روزی بشر گردی

ز حال ما خبر گردی

پشیمان میشوی از قصه خلقت ، از این بودن ، از این بدعت

خداوندا..

نمیدانی که انسان بودن و ماندن در این دنیا چه دشوار است

چه زجری می کشد آنکس که انسان است...

کنارم ماندی . جذاب شدی . غمگین شدی . مرا خواندی . عاشق شدی .

مهربان شدی . دلسوز و پر هیجان و ارام در دلم جا گرفتی .

غمگین شدم . حساس و مهربان . جرقه شدم . عاشق شدم .

سنگدل شدی . بی احساس و بی تفاوت .................. تو رفتی .

 
تنها شدم . غمگین و افسرده. بهت زده و گیج و با تمام وجود فریادت کردم . اما باز تو رفتی .

محزون شدم دلگیر. افسرده و عصبی . تو را خواندم اما تو رفته بودی . فریادت کردم .نبودی .

گریه کردم .....هیچ ..... متنفر شدم .

 
از تو و از تمام احساسی که تو را میخواند منزجر . و تو همچنان نبودی .

افسرده شدم . تنها شدم . غایب شدی . انتقام شدم ..............

از ذهنم رفتی . ازاد شدم . از دلم رفتی . فریاد شدم . اما فریادی غمگین .

شکست خوردی . پشیمان شدی . برگشتی . مرا خواندی .

تنها بودم غمگین بودم افسرده بودم اما نخواندمت .

برگشتی . گیج شدم . گیج گیج. میخواستم بروم . تو نخواستی . میخواستم بروم قلبم

نخواست . میخواستم بروم فکرم نخواست .اما عقلم گفت برو داشتم میرفتم که تو گفتی نرو

التماس شدی . سر تا پا خواهش . حسرت و درد . اما من رفتم

رفتم ولی هزار بار ارزو کردم : که ای کاش هرگز نمی امدی و هرگز نمی امدم . . .