فاش می‌گویم و از گفته خود دلـشادم

بـنده عشقـم و از هر دو جهان آزادم

طایر گلشن قدسم چه دهـم شرح فراق

کـه در این دامگه حادثه چون افـتادم

مـن ملک بودم و فردوس برین جایم بود

آدم آورد در این دیر خراب آبادم

سایه طوبی و دلجویی حور و لـب حوض

بـه هوای سر کوی تو برفـت از یادم 

نیسـت بر لوح دلم جز الف قامت دوست

چـه کـنـم حرف دگر یاد نداد استادم

کوکـب بخـت مرا هیچ منجم نشناخت

یا رب از مادر گیتی به چـه طالـع زادم

تا شدم حلقه به گوش در میخانه عشق

هر دم آید غمی از نو بـه مـبارک بادم

می خورد خون دلم مردمک دیده سزاست

کـه چرا دل به جگرگوشـه مردم دادم

پاک کن چهره حافظ به سر زلف ز اشـک

ور نـه این سیل دمادم بـبرد بـنیادم